Της Χριστίνας Καζανιάτορα.
Φαντάσου πως η ζωή, είναι ένα παιχνίδι
Η γειτονιά σου, η δουλειά, το σπίτι σου, ο κόσμος που σε περιβάλει καθημερινά, όλοι αυτοί και εσύ μαζί, είστε σε ένα μεγάλο γήπεδο
Μπαίνοντας στο γήπεδο, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με πάρα πολλούς «συμπαίκτες».
Άλλους τους γνωρίζεις καλύτερα, άλλους πάλι, όχι και τόσο. Κάποιους, πιστεύεις πως τους ξέρεις αρκετά καλά.
Όπως και αν έχει, μέσα στον αγώνα, κανείς ποτέ δεν ξέρει ο εκάστοτε συμπαίκτης του ποιόν εαυτό θα βγάλει!
Κάποτε κάποιοι, θα φερθούν με σεβασμό, κάποτε κάποιος άλλος, θα παίξει αντιαθλητικά εις βάρος σου, προκειμένου να κερδίσει εκείνος.
Όμως οι αγώνες έχουν κανόνες. Οι κανόνες αυτοί, έγιναν για να τηρείται μια τάξη, ώστε τα παιχνίδια να παίζονται τίμια, ούτε εις βάρος του ενός παίκτη, ούτε εις βάρος του άλλου.
Σίγουρα θεωρείς αρκετά υπομονετικό τον εαυτό σου.
Επίσης σίγουρα, θα έχεις δώσει αρκετές ευκαιρίες στους «συμπαίκτες» σου.
Τόσο σε προσωπικό-φιλικό επίπεδο, όσο και σε επαγγελματικό -κοινωνικό
Έχεις σηκώσει αρκετές φορές κίτρινη κάρτα.
Για προειδοποίηση ρε αδερφέ…
Είναι σα να λες, κοίτα μαλάκα, είδα και πήρα χαμπάρι το μαρκάρισμα, το χτύπημα κάτω από τη ζώνη, απλά έκανα τη πάπια. Την έκανα μία, την έκανα δύο, κοκ.
Κάποια ωραία στιγμή λοιπόν, σου τελειώνουν οι κίτρινες προειδοποιητικές σου κάρτες.
Ήταν αναμενόμενο άλλωστε, πως κάποια στιγμή θα τελείωναν!
Τα παιχνίδια δίχως όρια και κανόνες, τα διέπει αντιαθλητικό πνεύμα και παύουν να έχουν ενδιαφέρων και νόημα, για πολύ καιρό.
Αντίθετα όταν το παιχνίδι παίζεται δίκαια και ομαλά μιλάμε για απόλαυση, με θέαμα, με έντονο ενδιαφέρων για την εξέλιξή του.
Ακριβώς το ίδιο, συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις σου. Σε ότι επίπεδο και αν βρίσκονται…
Πρέπει να παίζεις τίμια, όπως το ίδιο οφείλει να κάνει και ο, ή, οι «συμπαίκτες σου».
Σε αντίθετη περίπτωση και αφού τα όρια ξεπεράστηκαν, αφού οι ευκαιρίες δόθηκαν, σήκωσε δυνατά και με τσαγανό το χέρι και δείξε τους την καλύτερή σου κάρτα
Αποβολή. Τέλος το παιχνίδι για κάποιους! Αν θέλουν να παρακολουθήσουν εσένα στον αγώνα σου, μπορούν άνετα να το κάνουν από τον πάγκο, ή ακόμα καλύτερα, απ’ τα αποδυτήρια. Έτσι, μακριά και αγαπημένοι.
Σίγουρα πάντως δεν έχουν χώρο στο δικό σου γήπεδο, στον δικό σου αγωνιστικό χώρο.
Κόκκινη κάρτα σε όσους σου την έκαναν, όχι μία, όχι δύο, αλλά πολλάκις. Κόκκινη κάρτα αέρα, σε αυτούς που δε ξέρουν να παίζουν με τους κανόνες σου, όχι γιατί δεν τους ξέρουν, απλώς γιατί σε θεωρούν κατώτερο αντίπαλο.
Κόκκινη κάρτα, σε όποιον δε αξίζει να πατάει το γήπεδό σου.
Έμαθες να παίζεις με αξίες, με αλήθεια και ακεραιότητα.
Να χάσεις ναι. Μα να χάσεις από άξιους αντιπάλους και όχι από κάποιους που σου βάζουν τρικλοποδιές στο όνομα «συμπαίκτη», φίλου, αδερφού, εραστή και ότι στην ευχή άλλο θέλει να αποκαλείται.
Ο συμβιβασμός να ξέρεις, λειτουργεί προς όφελος του αντιπάλου, οπότε αποβολή δια παντός και με ξαφνικό θάνατο θα πρότεινα. Δίχως κίτρινες. Απλά, την επόμενη φορά μέτρα καλά και αξιολόγησε σωστά τους «συμπαίκτες» σου.
Και κάτι ακόμα…να θυμάσαι πως είσαι στο γήπεδό σου, πως παίζεις στην έδρα σου και όσοι θα μπουν, θα πρέπει να σεβαστούν εσένα, εσένα πρώτα απ’ όλα και μετά όλα τα υπόλοιπα.
Χάσεις κερδίσεις, ο αγώνας είναι αυτό που μετράει φίλε μου! Και ένας αγώνας οφείλει να είναι τίμιος, καθαρός και ισότιμος!
Διαφορετικά είναι στημένος, σικέ…Και καλά να παρακολουθούμε από την τηλεόρασή μας τέτοιους, αλλά να τον ζούμε με την ίδια μας τη ζωή πάει πολύ…
αναπνοές
