![](http://www.anapnoes.gr/wp-content/uploads/2017/10/4118771152_13004abca8_o-960x640.jpg)
Τι να μας πεις κι εσύ… Η ώρα τρεις και κάτι και στην τηλεόραση παίζει για πολλοστή φορά ο «αστυνόμος Μπέκας» και σε λίγο αργότερα το «Καφέ της Χαράς» με υπότιτλους. Είδες τι καλά τις ξέρω τις επαναλήψεις; Μα γιατί να μην τις ξέρω άλλωστε; Εσύ μου έμαθες καλά τι σημαίνει ένα έργο σε επανάληψη.
Τι θες να μας πεις κι εσύ βραδιάτικα, θα μου πεις τώρα. Ναι, τίποτα το πρωτότυπο κι η δική μας ιστορία. Μη φανταστείς κάτι μελί μάτια σε έναν Αυγουστιάτικο ουρανό με σκόρπια υπονοούμενα, πολλά γέλια κι ένα κοριτσάκι μέσα σε ένα ροζ συννεφάκι σαν κάστρο απόρθητο να παραδοθεί στη γοητεία του. Όχι, δεν ήταν τόσο μικρό το κοριτσάκι, είχε ακούσει ξανά παραμύθια, αλλά το δικό σου ήθελε να το ζήσει κιόλας. Βλέπεις, για όλους τους άλλους γκόμενους ήταν απλά μία που είτε δεν τους έριχνε βλέφαρο είτε της ξεθύμανε ο «ερωτάς» μέσα σε ένα μήνα. Κι ήρθες εσύ να της βάλεις τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι. Εσύ σε μένα;
Βλέπεις, το έχουμε στη φύση μας εμείς οι άνθρωποι να κολλάμε πάντα σε εκείνον τον μαλάκα που δεν απαντάει στα μηνύματά μας, που δε μας στέλνει την καλημέρα του, να ξέρουμε πως είμαστε η πρώτη του σκέψη, ούτε και την καληνύχτα του, βέβαια, για τα γλυκά μας όνειρα. Κι όταν το πράγμα προχωράει κι εσύ δένεσαι, αρχίζουν τα σενάρια -και πίστεψέ με, δεν υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ τα σενάρια.
Απ’ το «Εντάξει μωρέ, με τα ρεμάλια είναι πάλι και βλέπουν μπάλα και δε θέλει να τον πουν φλώρο» μέχρι το «Με το ποια καρατσουλάρα είναι πάλι;». Γιατί η «άλλη» πάντα θα υπάρχει στο μυαλουδάκι κάθε ερωτευμένης γυναίκας. Και κάθε φορά που στο σενάριό μας υπάρχει αυτή η «άλλη», θέλουμε να μπουκάρουμε σε σπίτια, μαγαζιά κι οπουδήποτε αλλού μπορούμε να σας εντοπίσουμε και να σας διεκδικήσουμε με πρωτόγονο τρόπο. Αν έχουμε φτάσει σε αυτό το στάδιο του σεναρίου, είσαι μεγάλος μάγκας εσύ, τελικά, αγόρι μου.
Ναι μωρέ, για σένα πάλι μιλάω, με τα μελί μάτια που ενώ καθρεφτίζεται το ψέμα που εκείνη το μυρίζεται από μακριά απ’ την πρώτη φορά που την κοίταξαν, αντί να σε μουντζώσει και να προχωρήσει χωρίς ενδοιασμούς, σε παίρνει αγκαλιά και ξεχνάει γιατί ήθελε να σου σε πιάσει στις σφαλιάρες και μετά να φύγει σαν κυρία.
Επανάληψη, λοιπόν, κι εσύ για εκείνη. Ξέρει πότε να σε περιμένει, πού και τι ψέμα θα ακούσει. Σε ξέρει ίσως και καλύτερα απ’ ό,τι έχει δει σε επανάληψη τις ώρες που αντί να κοιμάται, σκέφτεται πού είσαι και τι να κάνεις πάλι. Αλλά μαζί σου, ρε γαμώτο, την αποζητά την επανάληψη. Θέλει να δει το κινητό της να χτυπά με το όνομά σου κι εσύ να της λες πόσο χαζά σενάρια κάνει και να γελάς όταν στα λέει.
Μετά να νιώθει ηλίθια που σου λέει όλα όσα σκέφτεται και στο επόμενο δεύτερο να ακούει το γέλιο σου –αχ το γέλιο σου– και το μόνο που θα θέλει είναι να έρθει πλάι σου. Γιατί πλάι σου όλα είναι διαφορετικά. Δεν υπάρχουν εγωισμοί, έχουν πεθάνει εδώ και καιρό και μάλιστα για πρώτη φορά. Έχει νικηθεί το «εγώ» και τη θέση του την έχει πάρει το «εμείς» -ή καλύτερα το «εσύ»! Το ξέρεις, άλλωστε. Είναι σε θέση να κάνει οτιδήποτε μόνο και μόνο για να είσαι εσύ ευτυχισμένος.
Τι να μας πεις κι εσύ, λοιπόν; Εκείνη είναι εκεί για σένα ενώ ξέρει. Όλες οι γυναίκες ξέρουν άλλωστε. Πάντα ξέρουν.
Και να γίνω πιο σαφής όταν αυτά τα αναθεματισμένα τόξα του έρωτα σε πετυχαίνουν, το γυναικείο το ένστικτο λειτουργεί σε τέτοιο βαθμό που σπανίως πέφτει έξω. Σε χρόνο dt σκανάρει τον άνθρωπο που έπεσε στα δίχτυα του και προσπαθεί να τον καταλάβει σε βαθμό που δεν το ξέρει ούτε η ίδια του η μάνα. Και κάθε γυναίκα που νοιάζεται πραγματικά ξέρει τι μπελάδες έβαλε στο κεφάλι της. Σε ξέρει. Ξέρει τι θα κάνεις πριν εσύ το σκεφτείς καν.
Γι’ αυτό λοιπόν, μη μας υποτιμάτε εμάς τα κοριτσάκια, γιατί ξέρουμε πώς να σας αντιμετωπίσουμε. Για την ακρίβεια έχουμε πατήσει από μόνες μας το replay στην ιστορία μας. Μέχρι πότε; Όσο σας αντέχει η ευαισθησία μας!
Γράφει η Ρεγγίνα
Πηγή