Σε λατρεύω και σε αντιπαθώ ταυτόχρονα. Σε αγαπώ και σε απεχθάνομαι με την ίδια ένταση. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλαβω πώς χωράνε τόσα αντιφατικά συναισθήματα σε μια καρδιά.
Τόσες δυνατές αντιθέσεις σε μία ψυχή. Πόσες αντιπαλότητες μπορούν να χωρέσουν σε μία ύπαρξη και να συνυπάρχουν όλα σε ένα σώμα.
Σε εξιδανικεύω στο βάθρο του μυαλού μου και το γκρεμίζω ρίχνοντας σε στο έδαφος. Σε ανεβάζω στην κορυφή της υπόστασής μου και σε πετάω στο γκρεμό. Σε τοποθετώ στον ουρανό της ζωής μου και σε ρίχνω στον άπατο βυθό μου. Σε αγαπώ για όσα μοιραστήκαμε και σε μισώ για τα ίδια. Σε εκτιμώ για τα όσα μου χάρισες και σε υποτιμώ για το λίγο σου.
Λαχταρώ κάθε άγγιγμα σου και θέλω να εξαλείψω απο το σώμα μου κάθε αποτύπωμα σου. Γεννιέμαι στην πιο μικρή ανάμνηση σου και πεθαίνω στην μεγαλύτερη απουσία σου. Αντιγράφω την μορφή σου στο μυαλό μου και διαγράφω την εικόνα σου απο τις σκέψεις μου. Σε χρεώνω με κάθε σου λάθος και σε πιστώνω με τη μικρότερη κοινή μας χαρά.
Με συναρπάζει κάθε τι δικό σου και συνθλίβω τα σημάδια σου που αιχμαλωτίζουν την καθημερινότητα μου. Νοσταλγώ την φωνή σου και θέλω να κωφαίνω στον ήχο της. Σε κουβαλάω μέσα μου και κλείνω τα μάτια στην νοερή παρουσία σου που με συντροφεύει. Μου λείπεις πολύ κι άλλο τόσο εύχομαι να μην είχες υπάρξει.
Σε ψάχνω απεγνωσμένα σε κάθε μου κύτταρο και απορρίπτω μανιωδώς κάθε ίχνος σου. Αφομοιώνω τις στιγμές μας και την ίδια στιγμή τις απαλείφω απο το μυαλό μου. Λατρεύω τις θάλασσες ευτυχίας που με ταξίδεψες και μισώ εσένα που μου τις χάρισες.
Πως αλήθεια το μεγαλύτερο μας όνειρο μετατράπηκε στον χειρότερο μου εφιάλτη. Το φως της αλήθειας κρύφτηκε πίσω από το απόλυτο, γεμάτο ψέμματα σκοτάδι. Οι πιο όμορφες στιγμές μας, κατέληξαν άσχημες θύμησες που παλεύω να λησμονήσω. Και τα ωραιότερα βιώματά μας, οι πιο απεχθείς μου εμπειρίες που με ταλανίζουν και με στιγματίζουν.
Και εγώ μετέωρη ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει μου, πολεμώ να σβήσω εσένα, μέσα απο μένα. Βγάζω αργά και βασανιστικά ένα-ένα τα αγκάθια που έχωσες στο είναι μου από τα ρόδα που σου χάρισα. Σκαλίζω στους βράχους της αγάπης σου την οντότητα μου, μαζεύοντας τα κομμάτια της.
Αρμενίζω στους ωκεανούς της δοτικότητάς μου που προσέκρουσαν στην ρηχή υπόστασή σου. Ψάχνω τα ψήγματα της δανεικής αγάπης σου, να τα επιστρέψω στον αποστολέα τους. Τα θρύψαλα της ψυχής μου, να τα αρπάξω απο τα χέρια σου. Να απαλλάξω την καρδιά μου από τα τόσα έντονα αισθήματα μου. Να μην ακούω τα ‘’γιατί’’ που ουρλιάζουν στο μυαλό μου. Να μην παγώνει ο χρόνος μου στις υπέροχες στιγμές μας. Να μην θυμάμαι τίποτα δικό σου.
Και κάπου εκεί ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος, στη λατρεία και στην αντιπάθεια, στο ψέμα και στην αλήθεια σου… με σταυρώνω και με αποκαθηλώνω, με σκοτώνω και με ανασταίνω παλεύοντας με μένα να ξεριζώσω απο μέσα μου εσένα.
αναπνοές
Τόσες δυνατές αντιθέσεις σε μία ψυχή. Πόσες αντιπαλότητες μπορούν να χωρέσουν σε μία ύπαρξη και να συνυπάρχουν όλα σε ένα σώμα.
Σε εξιδανικεύω στο βάθρο του μυαλού μου και το γκρεμίζω ρίχνοντας σε στο έδαφος. Σε ανεβάζω στην κορυφή της υπόστασής μου και σε πετάω στο γκρεμό. Σε τοποθετώ στον ουρανό της ζωής μου και σε ρίχνω στον άπατο βυθό μου. Σε αγαπώ για όσα μοιραστήκαμε και σε μισώ για τα ίδια. Σε εκτιμώ για τα όσα μου χάρισες και σε υποτιμώ για το λίγο σου.
Λαχταρώ κάθε άγγιγμα σου και θέλω να εξαλείψω απο το σώμα μου κάθε αποτύπωμα σου. Γεννιέμαι στην πιο μικρή ανάμνηση σου και πεθαίνω στην μεγαλύτερη απουσία σου. Αντιγράφω την μορφή σου στο μυαλό μου και διαγράφω την εικόνα σου απο τις σκέψεις μου. Σε χρεώνω με κάθε σου λάθος και σε πιστώνω με τη μικρότερη κοινή μας χαρά.
Με συναρπάζει κάθε τι δικό σου και συνθλίβω τα σημάδια σου που αιχμαλωτίζουν την καθημερινότητα μου. Νοσταλγώ την φωνή σου και θέλω να κωφαίνω στον ήχο της. Σε κουβαλάω μέσα μου και κλείνω τα μάτια στην νοερή παρουσία σου που με συντροφεύει. Μου λείπεις πολύ κι άλλο τόσο εύχομαι να μην είχες υπάρξει.
Σε ψάχνω απεγνωσμένα σε κάθε μου κύτταρο και απορρίπτω μανιωδώς κάθε ίχνος σου. Αφομοιώνω τις στιγμές μας και την ίδια στιγμή τις απαλείφω απο το μυαλό μου. Λατρεύω τις θάλασσες ευτυχίας που με ταξίδεψες και μισώ εσένα που μου τις χάρισες.
Πως αλήθεια το μεγαλύτερο μας όνειρο μετατράπηκε στον χειρότερο μου εφιάλτη. Το φως της αλήθειας κρύφτηκε πίσω από το απόλυτο, γεμάτο ψέμματα σκοτάδι. Οι πιο όμορφες στιγμές μας, κατέληξαν άσχημες θύμησες που παλεύω να λησμονήσω. Και τα ωραιότερα βιώματά μας, οι πιο απεχθείς μου εμπειρίες που με ταλανίζουν και με στιγματίζουν.
Και εγώ μετέωρη ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει μου, πολεμώ να σβήσω εσένα, μέσα απο μένα. Βγάζω αργά και βασανιστικά ένα-ένα τα αγκάθια που έχωσες στο είναι μου από τα ρόδα που σου χάρισα. Σκαλίζω στους βράχους της αγάπης σου την οντότητα μου, μαζεύοντας τα κομμάτια της.
Αρμενίζω στους ωκεανούς της δοτικότητάς μου που προσέκρουσαν στην ρηχή υπόστασή σου. Ψάχνω τα ψήγματα της δανεικής αγάπης σου, να τα επιστρέψω στον αποστολέα τους. Τα θρύψαλα της ψυχής μου, να τα αρπάξω απο τα χέρια σου. Να απαλλάξω την καρδιά μου από τα τόσα έντονα αισθήματα μου. Να μην ακούω τα ‘’γιατί’’ που ουρλιάζουν στο μυαλό μου. Να μην παγώνει ο χρόνος μου στις υπέροχες στιγμές μας. Να μην θυμάμαι τίποτα δικό σου.
Και κάπου εκεί ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος, στη λατρεία και στην αντιπάθεια, στο ψέμα και στην αλήθεια σου… με σταυρώνω και με αποκαθηλώνω, με σκοτώνω και με ανασταίνω παλεύοντας με μένα να ξεριζώσω απο μέσα μου εσένα.
αναπνοές
