Αγκάλιασε σφιχτά το παιδί με το ένα χρωμόσωμα παραπάνω

Παιδι

Αγκάλιασε σφιχτά το παιδί με το ένα χρωμόσωμα παραπάνω

  10:35 π.μ.

Αγκάλιασε σφιχτά το παιδί με το ένα χρωμόσωμα παραπάνω

«Σε ποιον όροφο μένεις;» με ρωτά ο Aντωνάκης από δίπλα. «Στον τέταρτο» απαντώ κι ανοίγω την πόρτα του ασανσέρ.

«Να πατήσω το κουμπί;» ξαναρωτά με μάτια όλο προσδοκία. Τρία χρόνια τώρα, ο ίδιος διάλογος, την ίδια ώρα στο ίδιο μέρος. Ο Αντώνης από απέναντι έχει σύνδρομο Down και είναι το πιο γλυκό παιδί που έχω γνωρίσει.

Περιμένει κάθε μεσημέρι την ώρα που γυρίζω από τη δουλειά, απλά για να πατήσει το κουμπί του ασανσέρ. Τον ξέρει τον όροφό μου απ’ έξω κι όμως κάθε φορά ρωτάει. Ένα μικρό καθημερινό τελετουργικό, ένα παιχνίδι, η δική μας επικοινωνία. Ένα παραπανίσιο χρωμόσωμα του έχει δημιουργήσει μια νοητική και κινητική δυσλειτουργία. Αυτό είναι όλο. Κατά τα άλλα είναι ένα πλάσμα αξιαγάπητο και χαμογελαστό, που λατρεύει τις αγκαλιές και του αρέσει να πατάει τα κουμπιά του ασανσέρ.

Μια και μοναδική φορά, το βρήκα να κλαίει το μικρό μου γείτονα. Μόλις με είδε έτρεξε στην αγκαλιά μου και πάτησε τα κλάματα. Αφού τον ηρέμησα, με κοίταξε σοβαρά και μου είπε «Με κοροϊδεύουν». Αυτό μόνο. Και μέσα σε δυο λέξεις έκλεισε όλο του το παράπονο για τη σκληρότητα, την αμάθεια και την απανθρωπιά του κόσμου. Κι έμεινα εγώ να προσπαθώ να μπαλώσω τα αμπάλωτα, να ντρέπομαι και να θυμώνω με τον εαυτό μου και με τον κόσμο που φτιάξαμε.

Γιατί μάθαμε το διαφορετικό να τ’ απορρίπτουμε, χωρίς να του δώσουμε ποτέ την ευκαιρία να συστηθεί. Να το διώχνουμε από φοβία μήπως είναι κολλητικό και πάθουμε τίποτα. Και μπορεί να μην το ρίχνουμε πια το διαφορετικό στον Καιάδα κυριολεκτικά, αλλά έχουμε πετάξει με διακριτικότητα –μη μας πουν και ρατσιστές- χιλιάδες από τους «άλλους» στον Καιάδα της εποχής.

Κι έπειτα διαλαλούμε με υπερηφάνεια το πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε. Αυτούς τους «άλλους» που επιλέγουμε ξανά και ξανά να τους στήνουμε απέναντί μας και όχι δίπλα μας, τους έχουμε αναγκάσει να ανεβαίνουν καθημερινά το δικό τους, φτιαγμένο από τα χεράκια μας, Γολγοθά. Να ξέρεις ότι εσύ κι εγώ είμαστε εν μέρει υπεύθυνοι για το Γολγοθά του Αντώνη, και κάθε Αντώνη.

Η συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου Down είναι μια στις επτακόσιες γεννήσεις. Ένα στα επτακόσια παιδιά δεν έχει ειδικές ανάγκες, αλλά ειδικές ικανότητες. Ήξερες εσύ ότι τα παιδιά με σύνδρομο Down έχουν κλίση στο ρυθμό και τη μουσική; Εγώ πάντως όχι. Γιατί ποτέ δεν το έψαξα. Βλέπεις, το πρόβλημα δεν ήταν στην πόρτα μου, ήταν δίπλα. Χρειάστηκε ένας Αντώνης με κλάματα και μια μεγάλη αγκαλιά για να καταλάβω πόσο λάθος είμαι και να πάρω μπρος. Έστω κι αργά.

Τα παιδιά αυτά έχουν αργή και καθυστερημένη ανάπτυξη. Και ναι, αυτό δεν είναι φυσιολογικό, ούτε εύκολο, ούτε όμορφο.

Ωστόσο λόγω αυτής της καθυστέρησης, αντιμετωπίζουν το καθετί με έναν τρόπο θαυμαστά απλοϊκό, αθώο και παιδικό. Έχουν την ιδιότητα να αντιλαμβάνονται την ευτυχία και να την εντοπίζουν σε στιγμές που εσύ προσπερνάς και τη χάνεις. Σε μια ζωγραφιά, σε μια αγκαλιά, στο ρυθμό μιας μουσικής.

Δε ζητούν τίποτα άλλο από λίγη αγάπη, αν σου περισσεύει. Διψούν γι’ αυτή όπως όλοι μας, την έχουν ανάγκη πολύ περισσότερο από τον καθένα και δυστυχώς τη λαμβάνουν πολύ λιγότερο από τον καθένα.

Η μεγαλύτερη επανάσταση θα επιτευχθεί όταν αγαπήσουμε και σεβαστούμε την ποικιλομορφία. Όταν κατανοήσουμε τη διαφορετικότητα του άλλου όπως αυτή είναι, χωρίς να κρίνουμε και να συγκρίνουμε.

Στην αγάπη την πραγματική, την χωρίς όρια και περιορισμούς αγάπη, τις ιδιαιτερότητες του άλλου τις αγκαλιάζεις και τις αποδέχεσαι. Όποιες κι αν είναι αυτές. Δεν τρομάζεις από το άγνωστο, αλλά βουτάς μέσα του και προσπαθείς να το γνωρίσεις. Και αν τέλος πάντων για οποιοδήποτε λόγο δε μπορείς να τα αγαπήσεις αυτά τα παιδιά, μάθε να μη στέκεις εμπόδιο στο δρόμο τους και την πορεία που χαράσσουν. Δε χρειάζονται και το δικό σου Γολγοθά, τους φτάνει ο δικός τους.

«Σε ποιον όροφο μένεις;» με ρωτά χαμογελαστός ο Αντωνάκης.

«Στον τέταρτο» αποκρίνομαι.

«Έλα να πατήσεις το κουμπί». Έλαμψε ολόκληρος και μαζί του κι εγώ.

Γράφει η Σοφία Καλπαζίδου[pillowfights][anapnoes]

Οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους αυτά τα έξι πράγματα

Παιδι

Οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους αυτά τα έξι πράγματα

  1:40 μ.μ.

Είστε καλοί γονείς;

Οι καλοί γονείς βασίζονται σε έξι βασικά πράγματα

Το να είσαι γονιός είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο. Γι αυτό, για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών, ποτέ δεν πονάει η υπενθύμιση κάποιων βασικών αληθειών. Το γεγονός είναι πως τα παιδιά χρειάζονται έξι πράγματα για να μεγαλώσουν με υγεία, χαρά, αυτοπεποίθηση και όσο καλύτερα γίνεται ικανά να πετύχουν στην ζωή: αγάπη, καθοδήγηση, όρια, προστασία, επιβεβαίωση και σεβασμό.
Αγάπη

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φυσικά όχι τόσο πολύ ώστε να νιώσουν πνιγμένα. Χρειάζεται να λατρεύονται αλλά επίσης πρέπει να μάθουν την υπευθυνότητα και την αυτονομία.

Τα παιδιά χρειάζεται να νιώθουν πως είναι ξεχωριστά, αλλά όχι τόσο ξεχωριστά ώστε να αισθάνονται πως οτιδήποτε και αν κάνουν είναι εντάξει. Πρέπει να δουν πως οι γονείς τους μπορούν να τα αγαπούν αλλά επίσης να αποδοκιμάζουν τις πράξεις τους σε κάποιες περιστάσεις. Μεγάλωσα με ένα παιδί του οποίου οι γονείς ήταν υπερβολικοί στο να του λένε συνεχώς πόσο σπουδαίος ήταν. Λόγω αυτού πήραν τα μυαλά του αέρα έχοντας μια αίσθηση υπεροχής σε σχέση με τα άλλα παιδιά στην γειτονιά.

Από την άλλη πλευρά, ξέρω κάποια παιδιά τα οποία δέχονται πολύ αγάπη και επιβεβαίωση χωρίς οι γονείς τους να το παρακάνουν και αυτά τα παιδιά έχουν αυτοπεποίθηση, είναι χαρούμενα, ήσυχα και ευγενικά. Δουλεύουν σκληρά και τα πάνε καλά με τους άλλους.
Καθοδήγηση

Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση, αλλά οι γονείς οφείλουν να μην είναι τόσο καθοδηγητικοί με αποτέλεσμα τα παιδιά να μην μαθαίνουν ποτέ να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Πρέπει να είναι ικανά να δοκιμάζουν πράγματα, να τα κάνουν άνω κάτω και να μαθαίνουν από τα λάθη τους. Πρέπει να βιώσουν την απογοήτευση και την αποτυχία ώστε να μάθουν, να ωριμάσουν και αναπτύξουν χαρακτήρα.

Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση για να γίνουν καλύτερα. Πρέπει να μάθουν να δουλεύουν καλά, να έχουν καλές μαθησιακές συνήθειες και να καταλάβουν την αξία της σκληρής δουλειάς, την επιμονή και την αφοσίωση σε οτιδήποτε και αν κάνουν.

Πρέπει να διδαχθούν την προσωπική υπευθυνότητα και ευθύνη ώστε να μπορέσουν να μάθουν από τα λάθη τους και να ωριμάσουν σαν προσωπικότητες.

Η μάθηση της συμπόνιας για τα άλλα ζωντανά προσφέρει μια αίσθηση υπευθυνότητας για την οικογένεια, την κοινωνία και τον πλανήτη. Χρειάζεται να μάθουν την αυτοσυγκέντρωση για να μην κατηγορήσουν τον εαυτό τους για λάθη ή αδυναμίες.

Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν πώς να παίζουν δίκαια και να ακολουθούν τους κανόνες της κοινωνίας τους ώστε οι άνθρωποι να θέλουν να παίξουν μαζί τους όταν μεγαλώσουν.

Η Sheryl Sandberg στο καινούργιο της βιβλίο Option B: Facing Adversity, Building Resilience and Finding Joy, μιλά για την ελαστική ανατροφή των παιδιών με “το να βοηθήσουν τα παιδιά να αναπτύξουν τέσσερα βασικά πιστεύω: (1) να έχουν κάποιον έλεγχο στην αγάπη τους (2) να μπορούν να μάθουν από την αποτυχία (3) σημαίνουν ως ανθρώπινα όντα και (4) έχουν αληθινές δυνάμεις στις οποίες μπορούν να βασιστούν.”
Όρια

Τα παιδιά χρειάζονται όρια ώστε να μπορούν να διακρίνουν το σωστό από το λάθος και να καταλάβουν τι προσδοκίες υπάρχουν από αυτά. Το να λες “όχι” σε ένα παιδί βοηθά στο να χτίσει χαρακτήρα, όπως και ανοχή στην απογοήτευση.
Επιβεβαίωση

Τα παιδιά χρειάζεται να ακούγονται και να παίρνουν απαντήσεις ώστε να αισθανθούν επιβεβαιωμένα, αλλά οι γονείς πρέπει να είναι σε τέτοια θέση ώστε τα παιδιά να την αναπτύξουν κατάλληλα.

Η Sandberg λέει στην Option B όταν τα παιδιά “επαινούνται για την προσπάθεια” καινούργιων ή δύσκολων πραγμάτων, αναπτύσσουν μια “νοοτροπία ανάπτυξης” η οποία τους δίνει τη δυνατότητα να “δουν τις ικανότητες σαν δεξιοτεχνίες οι οποίες μπορούν να διδαχθούν και να αναπτυχθούν.”

Η Sandeberg αναφέρει πως τα παιδιά αναπτύσσουν την ελαστικότητα όταν σημαίνουν και αυτό σημαίνει: “να ξέρεις πως οι υπόλοιποι σε παρατηρούν, νοιάζονται για εσένα και βασίζονται πάνω σου.”
Σεβασμό

Τα παιδιά χρειάζονται τον σεβασμό γιατί είναι το θεμέλιο της προσωπικής αξίας. Τα αισθήματα τους πρέπει να είναι σεβαστά όπως και οι απόψεις τους, οι ευχές και τα σώματα τους. Αυτό δε σημαίνει να τους δίνετε ότι θέλουν ή να τα αφήνετε να κάνουν ότι θέλουν, αλλά σημαίνει πάντα να σκέφτεστε τι είναι καλύτερο για εκείνα.

Το να σέβεστε ένα παιδί σημαίνει να το αποδέχεστε όπως ακριβώς είναι και το τι θέλει, ακόμα και αν αυτό είναι κάτι που ο γονιός δεν καταλαβαίνει απαραίτητα ή δεν συμφωνεί με αυτό.

Στη παλιά τηλεοπτική σειρά, Family Ties , δύο πολύ φιλελεύθεροι γονείς μεγάλωσαν έναν δημοκρατικό γιο και τον αποδέχτηκαν όπως ήταν ακόμα και αν η πολιτική του άποψη τους μπέρδευε.

Οι ετερόφυλοι γονείς των LGBTQ παιδιών τα σέβονται όταν αποδέχονται την ταυτότητα του γένους τους και τις ρομαντικές τους προτιμήσεις.
Προστασία

Τα παιδιά πρέπει να προστατεύονται και από τις δικές τους παρορμήσεις και από τον κόσμο. Με την προστασία θα είναι ικανά να μάθουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους.

Χρειάζεται να βλέπουν τους γονείς τους να τα υπερασπίζονται και να τα κρατούν ασφαλή από το κακό. Αυτό θα τα κάνει να νιώσουν άξια και πως αξίζουν την προστασία.

Από την άλλη πλευρά τα παιδιά δε χρειάζεται να είναι υπέρ-προστατευμένα ώστε να αποφεύγουν τις συνέπειες των λαθών τους ή να τους επιτρέπεται να ξεφεύγουν με σχεδόν καμία συνέπεια.

Οι γονείς πρέπει να εξισορροπήσουν την προστασία των παιδιών τους με την ανάγκη τους για την μάθηση των βασικών μαθημάτων ζωής.

Οι υπερβολικά προστατευτικοί γονείς αναστατώνουν τα παιδιά τους συναισθηματικά ή τα κάνουν εγωιστικούς νεαρούς ενήλικες που νομίζουν πως μπορούν να ξεφύγουν από κάθε είδους κακής συμπεριφοράς.

Τα αποτελέσματα του να είσαι καλός γονιός

Όταν οι καλοί γονείς δίνουν στα παιδιά τους τα παραπάνω έξι, τα παιδιά θα μεγαλώσουν με αυτοεκτίμηση. Αυτό περιλαμβάνει την αίσθηση αυτοπεποίθησης , αρκετό αυτό-σεβασμό και καλή προσωπική φροντίδα.

Ως καλοί γονείς, ποτέ δεν πονά το να σκέφτεστε πως ανατρέφετε τα παιδιά σας και το να κάνετε περιστασιακές προσαρμογές. Η αύξηση της κατάλληλης αγάπης, των ορίων, της καθοδήγησης, της επιβεβαίωσης και του σεβασμού που δίνετε στα παιδιά σας μπορούν μόνο να είναι ωφέλιμα για αυτά.

Τα μοναχοπαίδια κουβαλούν ένα κενό

Παιδι

Τα μοναχοπαίδια κουβαλούν ένα κενό

  3:31 π.μ.

Τα μοναχοπαίδια κουβαλούν ένα κενόΓιώτα Κολιμάτση




Σίγουρα υπάρχουν ορισμένοι που αναρωτιούνται πώς είναι τα μοναχοπαίδια και κατά πόσο τυχερά νιώθουν στη ζωή τους. Παρ’ όλο που ανήκω κι εγώ σε αυτήν τη μεγάλη κατηγορία, μου δημιουργείται συχνά και μένα αυτός ο προβληματισμός. Πόσα χαρούμενα είναι τελικά τα μοναχοπαίδια;




Αν ρωτήσει κανείς ένα μοναχοπαίδι αν θα ήθελε να αποκτήσει άλλα αδέλφια, το πιθανότερο είναι πως θα απαντούσε κατευθείαν, χωρίς δεύτερη σκέψη, αρνητικά! Κι αυτό γιατί δεν έχουν μάθει να ζουν μαζί με άλλο παιδί στο σπίτι. Γενικότερα, δεν έχουν συνηθίσει να μοιράζονται την αγάπη που εισπράττουν απ’ τους γύρω τους ούτε και τα υλικά αγαθά που τους προσφέρονται. Σε αυτά τα μοναχοπαίδια, μερικές φορές, μπορώ να κατατάξω και τον ίδιο μου τον εαυτό με ορισμένες διαφορές.

Είναι φανερό πως για άλλους τα μοναχοπαίδια είναι συμπαθητικά, καλόκαρδα κι αποτελούν ξεχωριστές αδυναμίες. Είναι όμως κι εκείνοι που τα χαρακτηρίζουν κακομαθημένα κι υποστηρίζουν πως δεν είναι κι οι καλύτεροι χαρακτήρες, λόγω του τρόπου με τον οποίο μεγαλώνουν και διαμορφώνουν τη συμπεριφορά τους. Αυτή η εκδοχή, βέβαια, δεν ισχύει στον απόλυτο βαθμό. Είναι κρίμα να τους ασκείται τόσο αυστηρή κριτική. Δε λέω, υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις, δεν είναι όλοι ίδιοι.

Αναμφισβήτητα, κάθε μοναχοπαίδι είναι καλά μεγαλωμένο, διότι όπως παρατηρείται αποτελεί τον πυρήνα της οικογένειας. Έχει κερδίσει την αποκλειστικότητα, γιατί μονίμως όλοι ασχολούνται μαζί του. Αντλεί απεριόριστη αγάπη από παντού και του γίνονται συνήθως όλα τα χατίρια. Σπάνια ακούει τη λέξη «όχι» κι όλοι διαρκώς προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του στον μέγιστο βαθμό.

Του δείχνουν μεγάλη προσοχή κι οι γονείς του λειτουργούν προστατευτικά, πολλές φορές και σε υπερβολικό βαθμό. Χειρίζονται σε όλες τις ηλικίες τις καταστάσεις σαν τα βλέπουν με διαφορετική ματιά, σε σχέση με τους γονείς που έχουν περισσότερα από ένα παιδιά. Εκείνοι, τις αντιμετωπίζουν χαλαρά και με ψυχραιμία. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός που φρικάρει τους γονείς με ένα παιδί είναι όταν το μονάκριβό τους περάσει για σπουδές σε μια ξένη πόλη. Εκεί, χάνουν τη γη κάτω απ’ τα πόδια τους. Δεν μπορούν να αποδεχτούν πως το μοναχοπαίδι τους άρχισε να γίνεται ανεξάρτητο και να χαράσσει τη δική του πορεία.

Ωστόσο, είναι κι αυτοί που έχουν προσέξει το ξεχωριστό που διαθέτουν τα μοναχοπαίδια. Φαίνεται πως είναι αρκετά υπεύθυνοι χαρακτήρες. Ωριμάζουν γρηγορότερα και σκέφτονται συνήθως πιο συνειδητοποιημένα από άλλα παιδιά. Έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες που τους έρχονται στη ζωή, χωρίς αποκούμπια δίπλα τους, δίνοντάς τους εύκολα τη λύση.

Βάζουν μπροστά τον εαυτό τους. Στυλώνουν τα πόδια, μετατρέπονται σε μικροί αγωνιστές και πορεύονται μόνοι τους. Σπάνια δέχονται να χάνουν. Η ήττα τους φαίνεται πως προδίδει τον εγωισμό τους. Σαν να μην το επιτρέπουν στον εαυτό τους και γι’ αυτόν τον λόγο προσπαθούν μέχρι τέλους.

Ο μεγαλύτερος φίλος τους και ταυτόχρονα εχθρός τους, όσο περνούν τα χρόνια, είναι η μοναξιά. Σχεδόν ποτέ δε θα στο δείξουν βέβαια ούτε και θα το παραδεχτούν. Είναι κλειστοί χαρακτήρες και διακρίνονται για την καχυποψία τους. Προσπαθούν να βρουν τους κατάλληλους ανθρώπους για να τους κρατήσουν κοντά τους και να τους εμπιστευτούν απόλυτα.

Όσο και να μην το παραδέχονται πάντα ψάχνουν το χαμένο αδερφάκι, που σε μικρότερη ηλικία δε δέχονταν ούτε καν σαν ιδέα μέσα σε συζήτηση. Νιώθουν μια ζήλια, τελικά, κάποιες φορές για εκείνους που έχουν πολλά αδέρφια και περνάνε δημιουργικά χρόνο μαζί τους, παίρνοντας και δίνοντας ανιδιοτελή αγάπη! Τότε καταλαβαίνουν πως δεν είναι και τόσο τυχεροί, διότι συνειδητοποιούν πως κάποια στιγμή θα μείνουν μόνοι τους, χωρίς κάποιο στήριγμα.

Ποτέ, λοιπόν, μη βιαστείς να βγάλεις απευθείας ξεκάθαρο συμπέρασμα για εμάς τα μοναχοπαίδια. Μπες πρώτα στη διαδικασία να τα πλησιάσεις και να τα γνωρίσεις καλύτερα.

Δεν είναι τελικά τόσο τυχερά παιδιά, γιατί έχουν μια κενή θέση πάντα στη ζωή τους, αλλά πιο σημαντικό είναι το κενό που υπάρχει στην ψυχή τους. Ανακάλυψε αυτό το ξεχωριστό που κρύβουν, αξίζει τον κόπο!


Συντάκτης: Γιώτα Κολιμάτση
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη
πηγή

Η ζωή του μωρού μέσα στην κοιλιά σε ένα υπέροχο βίντεο

Παιδι

Η ζωή του μωρού μέσα στην κοιλιά σε ένα υπέροχο βίντεο

  1:42 μ.μ.

Εννέα μήνες είναι αρκετοί για να ολοκληρωθεί το θαύμα και να σφίξουν οι γονείς το μωράκι τους στην αγκαλιά τους.

Ωστόσο τι συμβαίνει μέσα στους μήνες αυτούς, πώς το έμβρυο γίνεται μωρό, ολοκληρώνεται, τρέφεται και μεγαλώνει;

Και τελικά αισθάνεται ωραία εκεί μέσα ή ασφυκτιά;

Το παρακάτω βίντεο έρχεται να μας διαφωτίσει, παρουσιάζοντας τους 9 μήνες της κύησης, μέσα από τη μήτρα, μέσα σε μόλις 4 λεπτά.

Συμβουλές για να πείσεις το παιδί σου ότι ο Αγ. Βασίλης υπάρχει

Παιδι

Συμβουλές για να πείσεις το παιδί σου ότι ο Αγ. Βασίλης υπάρχει

  2:20 μ.μ.

Η μορφή του Αγ. Βασίλη, που μοιράζει κάθε Χριστούγεννα δώρα, ενθουσιάζει τα παιδιά. Δεν είναι μόνο το γεγονός των δώρων, αλλά και όλο το παραμύθι γύρω από εκείνον. Η μετακίνησή του με έλκηθρο που σέρνουν τάρανδοι, οι μικροί βοηθοί του στο εργαστήριό του, τα ξοτικά, η επίσκεψή του σε κάθε σπίτι την παραμονή των Χριστουγέννων και η είσοδός του από την καμινάδα κεντρίζουν το ενδιαφέρον των μικρών φίλων του και οξύνουν τη φαντασία τους. Η συγκεκριμένη μυθοπλασία είναι ιδιαίτερα ελκυστική για τα παιδιά και είναι πολύ απογοητευτική η αποκάλυψή της. Υπάρχουν όμως τρόποι για να την καλλιεργήσετε και να τη διατηρήσετε ζωντανή όσο περισσότερο μπορείτε.
Ζητήστε από το παιδί σας την παραμονή των Χριστουγέννων, να παρασκευάσει μαζί σας ένα γλυκό για τον Αγ. Βασίλη. Αφήστε το τα διαλέξει το ίδιο τι θα τον κεράσετε και ζητήστε του να το σερβίρει μαζί με κάποιο ποτό στο τραπεζάκι του σαλονιού για να το γευθεί ο Άγιος. Το βράδυ μπορείτε εσείς, οι γονείς, χωρίς να γίνετε αντιληπτοί να το καταναλώσετε, φροντίζοντας να αφήσετε αρκετά ψίχουλα στο πιάτο σας.
Αγοράστε καμπανάκια και χωρίς να γίνετε αντιληπτοί, μία ώρα αφού αποκοιμηθεί, κάντε θόρυβο με αυτά έξω από το δωμάτιό του (στο παράθυρό του ή στην μπαλκονόπορτα), ώστε να νομίζει ότι ο ήχος έρχεται από το έλκηθρο του Αγ. Βασίλη.
Απαντήστε στο γράμμα που κάθε χρόνο στέλνει στον αγαπημένο του Άγιο. Πρέπει να φροντίσετε να μην γράψετε εσείς το γράμμα, γιατί το παιδί σας μπορεί να αναγνωρίσει το γραφικό σας χαρακτήρα. Δώστε σε κάποιον φίλο να αντιγράψει την απαντητική επιστολή σας με τα δικά του γράμματα. Φροντίστε να την κάνετε προσωπική με αναφορές στο όνομά του, στην ηλικία του, στα αδέρφια ή στο κατοικίδιο του παιδιού σας, ώστε να γίνει πιστευτή. Μπορείτε να την κάνετε και λίγο πιο εντυπωσιακή με αυτοκόλλητα και υγρή χρυσόσκονη.
Θυμηθείτε τη λίστα με τα δώρα που έχει φτιάξει το παιδί σας για τον Αγ. Βασίλη και ανταποκριθείτε, όσο πιο πιστά μπορείτε σε ο,τι ζητάει. Αν δεν βρείτε κάποιο απο τα δώρα, φροντίστε στην επιστολή που του στέλνετε ως απάντηση στο αίτημά του να του εξηγήσετε τη δυσκολία που συναντήσατε ως «Άγιος».
Καλή επιτυχία και πολλά χαμόγελα στα παιδάκια σας!

Δεν παθαίνει κάτι το παιδί αν βαρεθεί και λίγο.

Παιδι

Δεν παθαίνει κάτι το παιδί αν βαρεθεί και λίγο.

  3:35 μ.μ.

Οι σύγχρονοι γονείς έχουμε μια εμμονή με το να περνάει καλά το παιδί μας, με το να διασκεδάζει, να είναι πάντα γελαστό και χαρούμενο. Ίσως αυτό οφείλεται και στις ενοχές που σέρνονται σαν φίδια μέσα μας επειδή εργαζόμαστε πολλές ώρες και διαθέτουμε ελάχιστο χρόνο σ’ αυτά.

Από την άλλη, συχνά σκέφτομαι τους δικούς μου γονείς. Και εκείνοι δούλευαν πολλές ώρες, και έλειπαν όλη μέρα από το σπίτι, αλλά δεν είχαν «καημό’ πως θα περάσω εγώ καλά. Όχι γιατί δεν ενδιαφέρονταν για μένα, κάθε άλλο, αλλά γιατί – πολύ σωστά – πίστευαν πως θα βρω κάτι να περάσω καλά στο σπίτι τα Σαββατοκύριακα εκείνα που δεν είχαν στο πρόγραμμα εξορμήσεις και βόλτα. Και ήταν αλήθεια. Θυμάμαι ότι έβρισκα δεκάδες τρόπους να διασκεδάσω, ζωγραφίζοντας, σκαρώνοντας ιστορίες, κάνοντας κατασκευές, μαστορεύοντας τα χαλασμένα μου παιχνίδια και χίλια δυο.

Σήμερα έχουμε ένα διαρκές άγχος «να μην βαρεθεί» το παιδί, να μην το κακοκαρδίσουμε, να δει τους φίλους του, να μην μείνει μόνο του με τον εαυτό του στο σπίτι και μελαγχολήσει. Κάθε Σαββατοκύριακο ξυπνάμε με μια αγωνία στο πως θα ψυχαγωγήσουμε τα παιδιά, σε ποιο παιδότοπο θα τα πάμε, σε ποιο πάρκο θα παίξουν, σε ποιο σινεμά, σε ποιο θέατρο ή ποιον φίλο θα βρούμε είτε να έρθει σπίτι μας, είτε να τα πάμε εμείς για να είναι ένα αξέχαστες αυτές οι δύο μέρες. Σε όλον αυτόν τον αέναο αγώνα της ψυχαγωγίας των παιδιών μας, ως γονείς δεν βρισκόμαστε πουθενά, καθώς η δική μας ξεκούραση και ηρεμία που τόσο χρειαζόμαστε – περιστρέφεται πάντα γύρω από αυτά.

Αυτό δεν θα ήταν κακό, αν δεν άγγιζε την υπερβολή. Είναι θεμιτό να θες το παιδί σου να δει ένα θέαμα, να παίξει με έναν φίλο του, να πάρει τον αέρα του σε ένα πάρκο. Όμως δεν ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ αν μείνει κάποια Κυριακή ή Σάββατο στο σπίτι με τους γονείς του που επιθυμούν διακαώς να κοιμηθούν, να μην σηκωθούν από το καναπέ ή να κοιτάζουν το ταβάνι μια ολόκληρη μέρα χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς.

Η φαντασία και η εφευρετικότητα των παιδιών υμνείται καθημερινά από τους ειδικούς, κι αυτός είναι ένας λόγος παραπάνω που πραγματικά το παιδί μπορεί να απασχοληθεί και μόνο του. Επίσης ποιος είπε ότι δεν είναι διασκέδαση και χαλάρωση για ένα παιδί να δει μια ταινία στο σπίτι με τους γονείς του, να μαστορέψει με τον πατέρα του, να μαγειρέψει με την μητέρα του, να κάνει μπάνιο τον σκύλο ή να βοηθήσει σε κάποια δουλειά που οι γονείς έχουν τον τρόπο να την μεταμορφώσουν από αγγαρεία σε κάτι συναρπαστικό.

Η διασκέδαση και η χαλάρωση είναι απαραίτητη. Για όλους. Κι αν αυτό σημαίνει πως κάποιο Σαββατοκύριακο οι γονείς δεν θα αμοληθούν στις εξοχές ή στα πλανητάρια για να περάσει καλά το παιδί τους, δεν έγινε και τίποτα. Ίσα ίσα, το παιδί θα μάθει ότι πρέπει μερικές φορές να θυσιάζει την καλοπέρασή του για τους άλλους ή ακόμα καλύτερα να περνάει περίφημα και μόνο του.


Γράφει η Λίνα Παπαδοπούλου

Πηγή